නූල්..... ඉදිකටු...... බොත්තම්.......
වලට එපිටින් ජීවිත !!!
මුදල් ජීවිත
වලට කොතරම් නම් වැදගත්ද ? මුදල් ජීවිත
වලට කොතරම් නම් බලපෑම් වෙනස් කම් සිදු කරන්නේද ? මාතෘකාව කොතරම් කාලෝචිත වුනත් නිෂ්චිත
පිලිතුරක් අපි කාටවත් තියනවද ?
සටහනන තියන්න
හිතට ඇගිල්ලෙන් ඇන්න කෙනාට බොහොමත්ම ස්තූති වන්ත වෙමින් ... මේ කථාබහ හිතන්න
බොහෝ දේ එකතු කල නිසාත්, අපි හිතනවාට
වඩා අපේ ජීවිත කොතරම් නම් සංකීර්ණදැයි නොහිතන මානයකට හිත අරං ගිය නිසාත් ....
කවුරුන්ට කොහේදී හෝ කියවීමට මෙලෙස ලියා තබමි.
හිතන්න මඟ
පෑදුවෙ බොහෝ කාලයකට පසු අහම්බෙන් මුණ ගැසුනු පැරණි හිතවතෙකුගෙ නොපැහැදිලි මුහුණක්... ලෝකෙ
කොටසක් මිනිසුන් තමා ඉපදී හැදී වැඩුනු
වටපිටාවෙ ජීවිතේ සොයන විට අහඹු කොටසක් ජීවිතේ හොයන්න තමන් කිසි දා අැස
නොගැටි නාදුනන වටපිටා වකට පය තියනවා. ඒ අතරිනුත් විදෙස් බිම් වල තාවකාලිකව ලැගුම්
ගත් වෘත්තිකයන්ගෙ ජීවිත තුල කිසි දිනෙක කිසිවකු නෙත නොගැටි බොහෝ අදුරු පැතිකඩ
නිරන්තර නර්මාණය වේ. නමුදු අපි ජීවත් වෙන වටපිටාව කොතරම් කලබලකාරීද යත් වෙන
කිසිවකුගේ තබා තමං දෙස වත් නැවතී බලන්න තරම් ඉස්පාසුවක් හෝ ඉඩපහසුවක් අපට නැති
තරම්.
බංගලාදේශය
කියන්නෙ අාසියාවෙ මැද්දක තියෙන එක් කොනකින් නුතන යෝදයෙකුටත් අනික් පසින් අතීත
යෝදයෙකුටත් මැදි වුනු නොදියුනු පණඅදින රටක්. වර්ගප්රමාණයෙන් අපිට වඩා විශාල
වූවත් ඉපැරණි විචිත්ර ඉතිහාසයක් තිබුනත් අද වෙනකොට දෙමුහුන් සංස්කෘතියක්
තියන, බොහෝ දුප්පත් ,නොදියුනු අාකල්ප බහුල රටක්. ලෝකේ විශාලම
ඩෙල්ටාවට, දිගම කළු මුහුදු තීරයට
, විශාලම කඩොලාන
පද්දතියට හිමිකම් කීවත් ගංඟා ඇලදොල 700 කට නොඅඩු ප්රමාණයක්
ගලාගෙන ගියත් බංගලාදේශය කියන්නෙ සංවර්ධනය අතින් තාමත් බොහෝ ප්රාථමික
නොදියුනු නූගත් සිරිත් විරිත් වලින් පිරිපුන් රටක්. ගිනිය නොහැකි තරම් නාගරික
ජනගහනයකුත් අදික ජල ගැලීම් සහිත කාළගුනයකුත් ... විවිදාකාර සෞඛ්යය ගැටළුත් සමග
බැදුනු ගෘහස්ත ජීවිතය බොහෝ සෙයින් දුක්කිතයි. ළමා ශ්රමිකයන් , බාල වයස්කාර විවාහ, ගණිකා වෘත්තිය බොහෝ සුළඹ දසුනක් වන මේ
රට තවත් සියවසක් බොහෝසෙමින් ගමන් කරනු අැත.
ඒ තමයි අපි දන්න
නමුත් නොදුටු බංගලාදේශය. මේ කථාවේ සාරාංශය බංගලාදේශය වත් එහි මිනිස්සුවත්
නොව තමන්ගේ මව් රටින්, හිතවතුන්ගෙන් බොහෝ
ඈත ජීවිතේ සතුට සොයන මෙහෙ ඉන්න ලංකාවෙ අය ගැන. අපේ වෘත්තිකයන්ට (blue and
white workers) මෙහෙ තියෙන
පිලිගැනීම නිසාම 12000 කට නොඅඩු ප්රමාණයක්
මේ රටේ ප්රධාන නගර දෙකක නිරන්තර ගැවසෙනවා. ඒ නමින් "Dhaka" සහ "Chittagong ". අඟළුම් ශේත්රයක්
ලෙස මේ රටට කොඳුනාරටියක් තනන විට ඒ තුල සැගවුනු ලාංකිකයන් කොටසක් තමන්ගේ ජීවිත
වල නොදුටු අනාගතය ශක්තිමත් කර ගන්න බොහෝ කැපකිරීම් කරනවා. පිටට පෙනෙන දිලිසෙන
ජීවිත වලට එපිටින් නූල්, ඉදිකටු, බොත්තම් වලට වැසුනු අඳුරු පැතිකඩක් ඒ හැම
මූණකම තියෙනවා. ඇසින් නොව හදවතින් නෙත් විවර කලොත් හිත් කොනක තුනී රීදීමකුත්
සමඟ ඒ ජීවිත කොතරම් කටුක සහ වේදනාකාරීද වග ඹබ දකිනු ඇත.
අප අත්දකින
ආසියානුු ආර්ථිකයත් සමඟ දැඩි මූල..ම ප්රතිලාභ මේ රැකියා තුලින් අපට ලැබුණත්
බහුතරයක් තරුණ ජීවිත තමන්ගෙ හොදම කාලේ "වැඩිම මුදලකට නොදන්නා රටකට
විකිනෙනවා". ඒ තමා මගේ හිතවතා සමස්ත සිදුවීම අර්ථ දැක්වු විදිහ. අපට කිසි
ලෙසකින් හෝ නුපුරුදු වූ සමාජ සංස්කෘතික වටපිිටාවක් තුල හුදකලා වීම දරුණු මානසික
කේදවාචකයක් නොවන්නේ කෙලෙසද? එබැවින්ම මෙහි
ජීවන රටාව තුල ගොඩනැගෙන අදුරු සමාජ හැසිරීම් අතිශය සාදාරන වේ. සංස්කෘතිමය සීමා
මායිම් තුල ඔවුන් විප්ලව වාදීන් මුත් ඹවුන්ද බොහෝ සෙයින් අහිංසක ජීවින්. සතියට
දින 6.. අවමය දිනකට
පැය 10... වැඩ කරන
පරිඝණකයකට කොටුවුනුූ ,Viber, WhatsApp, Skype, FB .......... වලට අන්තර් සමාජ
සම්බන්දතා සීමාවුනු තරුණ ජීවිත තමා හා බැදි අනෙකුත් ලබැඳි ජීවිත තවල හිත සුව පිනිස
තමන්ගේ වර්ථමාණය නොදන්නා බිමක මවා ගත් සංයමයක් තුල කොටුු කිරීම වීර ක්රියාවක
නොවන්නේ කෙසේද?
ඔවුන් තව
දුරටත් කිසිවකුටත් අයිති නොවන හුඳකලා මිනිසුන්...අපි පිලිගැනීමට මැලි වුවද එය
සරළ යථාර්තය වේ. මුදල් , කාළය, වගකීම් සහ නොසිදෙන
බලාපොරොත්තු සියළු මානව හැගීම් යටපත් කොට අතු විදහා පැතිරී ගොස් අවසානය.....
නමුදු...... මන්දුලී නිතර මතුරන්නා
සේ "කාගෙ උනත් කොහොම උනත් ජීවිතයක් නෙ...." වග කෙසේ නම් අමතක
කරන්නද........
