අාදරනීය ආච්චි අම්මි.....

නික්ම ගොසින් 17 වසරක්... අද ඊයේ වගේ... තාමත් බොහෝ දිගු රාත්‍රී වල දෑස තදින් පියා සිටිමි ඔබ දකිනු රිසින්...අැසිපිය සලමි සැකවින් කදුලක් නොවැටනු රිසින්... October  හිත බොහෝ නිසරු කරනවා... මේ සැරේ මට එන්න වෙන්නෙ නෑ ඔයා බලන්න.... අව්‍රුරුද්දක අාගිය විස්තර  කියලා යන්න... ඒත්  'සාදා' එයි නොවරදවාම ඔයාව බලන්න වෙනදා වගේම...

ඔයාගෙ දරුවන්ගෙ දෙවෙනි පරම්පරාව අපි...හැමෝම එකතු වෙන ගෙදර පැත්තකට වෙලා ඉඳගත්තම අපිි තදින් අත් දකිනවා ඔයා පණ පොවපු අපෙයි අනික් පොඩි උන්ගෙයි වෙනස...උන්ට ඒ තරම් වගක් නෑ අයිනකට වෙලා බලන් ඉන්න ඔයා ගැන.. ඒත් අපිට නම් පාළුයි....

අපිට පොඩි තරුවක් ඉන්නවා...ඔයාගෙ තුන්වෙනි පරම්පරාව.... අනේ ඔයා හිටියා නම්.....  ඔයාගේ දරුවො දැන් ලොකුයි.... දරුවන්ගෙ දරුවනුත් ලොකුයි... ඒත් ඒ හැමෝටම අඩු වැඩි විදිහට ඔයා නැතිව පාළු අැති... වචනෙන් නොකීවත් "අම්මා" මහමෙරක්....  ඒනිසා මට වගේම ඒ හැමෝටම මතක් වෙද්දි හිත බරට දැනෙනවා අැති.. ලොකූ හුස්මක් ගන්නවා ඇති... නොපෙනෙන්න කඳුළුත් සගවන ගමන් අනේ හිටියානම් කියලා හිතනවා ඇති....

ආදරනීය ආච්චි අම්මි එක පාරක් ඇවිත් යන්න පුළුවන් නම් කොයි තරම් දෙයක්ද....

The worst type of crying is the silent one. The one when everyone is in sleep. The one where you feel it in your throat. And your eyes become blurry from the tears. The one where you just want to scream. The one where you have to hold your breath and grab your stomach to keep quiet. The one where you can’t breathe anymore. The one when you realize the person that meant the most to you, is gone….